Poniższy artykuł powstał kilka dni po informacji o dacie i miejscu pożegnania śp. Adama Strzembosza. Jednak zachęcamy do zapoznania się z drogą jego życia, której do końca był wierny.
Relację z uroczystości pogrzebowych wraz z galerią zdjęć zamieszczamy oddzielnie na portalu PowiemPolsce.pl
Ostatnie pożegnanie profesora Adama Strzembosza odbędzie się - jak poinformowała portal Powiem Polsce rodzina zmarłego - w środę 22 października w Warszawie. W Konkatedrze Matki Bożej Zwycięskiej na Kamionku przy ul. Grochowskiej 365 o godz. 12.30 odprawiona zostanie Msza Święta pogrzebowa, a wcześniej o godz.12.00 rozpocznie się modlitwa różańcowa w intencji zmarłego.
Na 14.30 zapowiedziano rozpoczęcie ceremonii pochówku na Starych Powązkach. Rodzina zmarłego prosi o uszanowanie prywatnego charakteru pogrzebu. Oto co napisał syn zmarłego Marcin Strzembosz.
- Po walce z chorobą, w piątek zmarł mój Tata. Dziękuję za wiele oznak życzliwości i modlitewnego wsparcia przez cały ten wielomiesięczny czas.
To było i jest ważne!!!
Dla tych, którzy chcieliby uczestniczyć w ostatnim pożegnaniu Adama Strzembosza, podaję potrzebne informacje:
Dnia 22 października (środa)
o godzinie 12.30 Msza Święta pogrzebowa w Konkatedrze Matki Bożej Zwycięskiej
w Warszawie na Kamionku,
ul. Grochowska 365.
Różaniec w intencji Zmarłego o godz. 12.00.
Godzina 14.30.
odprowadzenie sprzed VI bramy - Stare Powązki do grobu rodzinnego,
(kwatera 261-6-17/18).
Zamiast kwiatów zachęcamy do wsparcia Interwencyjnego Ośrodka Preadopcyjnego - Fundacja Rodzin Adopcyjnych w Otwocku. Po Mszy Świętej wolontariusze będą zbierać datki do puszek.
Marcin.
Szkic do biografii
Adam Justyn Strzembosz urodził się 11 września 1930 r. w Warszawie w rodzinie prawnika Adama Strzembosza, urzędnika państwowego i działacza niepodległościowego Związku Ludowo Narodowego oraz Zofii Strzemboszowej z Gadomskich.
Był bratem Tomasza - historyka, profesora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i Polskiej Akademii Nauk, oraz Teresy - działaczki katolickiej, współpracowniczki kard. Stefana Wyszyńskiego, która była współtwórczynią ośrodków adopcyjno-opiekuńczych i domów samotnej matki (dom dla samotnej matki w Chyliczkach pod Warszawą, nosi jej imię).
Warto wspomnieć, że rodzeństwo Strzemboszów to trojaczki i Adam spocznie w jednym grobie rodzinnym obok siostry Teresy i brata Tomasza na Starych Powązkach. (kwatera 261-6-17/18).
Grób rodziny Strzemboszów Stare Powązki.
Fot. Zdzisław Bielecki PowiemPolsce.pl
Lata okupacji i powojenne
Do wybuchu wojny w 1939 roku Adam Strzembosz skończył dwie klasy szkoły powszechnej. Podczas okupacji uczył się w szkole im. Stanisława Kostki, brał udział w tajnych kompletach - nauczaniu organizowanym m.in. w jego domu.
Podczas powstania warszawskiego przebywał w Milanówku, gdzie matka i siostra Teresa pracowały w szpitalu polowym. Ojciec był związany z Delegaturą Rządu RP na Kraj i walczył w powstaniu warszawskim w Śródmieściu gdzie został ranny.
W grudniu 1944 r. rodzina przeniosła się w okolice Krakowa. Po wojnie Adam Strzembosz kontynuował naukę w liceum w Krakowie, zaś po przeprowadzce w 1946 r. do Józefowa pod Warszawą, w liceum w Falenicy. Tam też zdał maturę w 1949 r. W szkole wstąpił do Związku Młodzieży Polskiej oraz był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego aż do jego rozwiązania w 1949 r.
Studia i pierwsza praca
Studia prawnicze rozpoczął na Uniwersytecie Jagiellońskim (ukończył trzy lata), następnie kontynuował na Wydziale Prawa Międzynarodowego Publicznego na Uniwersytecie Warszawskim.
Swoją karierę zawodową rozpoczął od pracy w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie w Biurze Świadczeń Zagranicznych i w Wydziale Rent Wyjątkowych. W 1956 roku rozpoczął aplikację sądową; wkrótce założył rodzinę.
W trosce o nieletnich sprawców kradzieży ...
W 1958 r. zdał egzamin sędziowski i został asesorem w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Powiatowego dla Warszawy-Pragi. W styczniu 1961 r. otrzymał nominację na sędziego, przeniesiono go do nowo tworzonego Wydziału dla Nieletnich w tym samym sądzie. Zbiegło się to z prowadzeniem badań naukowych dotyczących nieletnich sprawców kradzieży.
W 1966 r. został sędzią Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy oraz jego wizytatorem. Jednak nominację otrzymał dopiero dwa lata później, a opóźnienie - jak wspominał - wynikało z przyczyn światopoglądowych. I tu zajmował się sprawami nieletnich, którzy weszli w kontakt z prawem.
W 1979 r. habilitował się w Polskiej Akademii Nauk. Trzy lata później został wykładowcą akademickim na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1986 r. został profesorem nadzwyczajnym. Pozostawał na uczelni do 1989 r. W tym też roku został wiceministrem sprawiedliwości w rządzie Tadeusza Mazowieckiego.
Do nauczania na KUL powrócił w 2000 r. (do 2024 r.). Warto wspomnieć, że wśród licznych obowiązków znalazł również czas na zajęcia ze studentami w Akademii Polonijnej w Częstochowie.
W Solidarności
Przed stanem wojennym zaangażował się w tworzenie niezależnych struktur związkowych w Ministerstwie Sprawiedliwości (pracował wówczas w Instytucie Badań Prawa Sądowego). Znalazł się we władzach Regionu „Mazowsze”, był delegatem na zjazd Solidarności w Gdańsku; wszedł w skład prezydium Krajowej Komisji Rewizyjnej, w której współtworzył program Samorządna Rzeczpospolita. Został m.in. wybrany do prezydium Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność”. W ramach Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności uczestniczył w opracowaniu reformy prawa o ustroju sądów powszechnych.
Stan Wojenny - zwolnienie z pracy
Po wprowadzeniu stanu wojennego, dzięki immunitetowi sędziowskiemu uniknął internowania, ale został zwolniony z pracy. Uczestniczył w spotkaniach opozycyjnych środowisk prawniczych, które dążyły do uniewinnień osób aresztowanych w stanie wojennym i oskarżanych w sprawach politycznych.
W trakcie przemianach demokratycznych znalazł jako prawnik w nowej rzeczywistości poczesne miejsce. Brał udział w przygotowaniach do obrad Okrągłego Stołu, a podczas trwania negocjacji przewodniczył podzespołowi do sp. reformy prawa i sądów oraz współdziałał w podzespole ds. reform politycznych. Należał do Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” przy Lechu Wałęsie.
W 1990 r. został powołany na sędziego Sądu Najwyższego, a już 1 lipca 1990 r. - na stanowisko pierwszego prezesa SN i z urzędu na przewodniczącego Trybunału Stanu.
Bezpartyjny kandydat na prezydenta RP
Adam Strzembosz w 1995 r. był przekonany o potrzebie bezpartyjnego kandydata w wyborach prezydenckich i stąd przedstawił swoją kandydaturę, którą poparł początkowo Jarosław Kaczyński (później jednak opowiadając się za Lechem Kaczyńskim).
Był od 1990 r. członkiem Krajowej Rady Sądownictwa, której przewodniczył od marca 1994 r. do marca 1998 r., kiedy to przeszedł w stan spoczynku.
Obrońca życia poczętego
Konsekwentnie wypowiadał się za ochroną życia poczętego. W wywiadzie przeprowadzonym przez redaktora Marcina Przeciszewskiego dla KAI skrytykował m.in. proaborcyjny projekt ustawy o świadomym rodzicielstwie, dopuszczający możliwość przerwania ciąży do 12. tygodnia na wyłączne życzenie kobiety.
Oświadczył, że "zadaniem państwa jest ochrona człowieka". Dalej prof. Adam Strzembosz dodał: „a jeśli państwo powołane jest do ochrony człowieka, to nie ma powodu, aby nie miało wypowiadać się w kwestii ochrony dziecka, które jeszcze się nie narodziło, ale jako nasciturus ma już pewne prawa, choćby prawo do dziedziczenia”.
Odznaczenia i uznanie
Bezkompromisowa postawa profesora Strzembosza przez lata była przyjmowana z uznaniem polityków i wielu środowisk często odległych od siebie. Dla wielu był mentorem i autorytetem, szedł swoją drogą wierny obranym wartościom i rozumieniu swojego powołania. Długa jest też lista tytułów, odznaczeń i orderów ...
W 2008 r. Adam Strzembosz, postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego, otrzymał Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski "za wybitne zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności dla przemian demokratycznych w Polsce, za działalność państwową i publiczną". W 2010 r. został uhonorowany Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego - papieskim odznaczeniem ustanowionym przez papieża Grzegorza XVI.
Z kolei w 2012 r. otrzymał z rąk prezydenta Bronisława Komorowskiego Order Orła Białego "w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności dla przemian demokratycznych w Polsce, za obronę zasad praworządności, godności i niezależności sędziowskiej w czasach PRL-u, za tworzenie państwa prawa w wolnej Rzeczypospolitej Polskiej".
W 2016 r. podczas uroczystości z okazji kolejnej rocznicy powstania warszawskiego Adam Strzembosz otrzymał na Zamku Królewskim nadany przez Radę Warszawy tytuł Honorowego Obywatela Warszawy.
W 2024 r. otrzymał Nagrodę Orła Jana Karskiego za "siłę ducha, woli i czynu w przemianie Polski na prawą i sprawiedliwą".
Post Scriptum
Barwny i wielowymiarowy życiorys Adam Strzembosza z pewnością wymaga szerszego tekstu. Z konieczności w tym szkicu do biografii jest wiele uproszczeń i białych plam. Uważaliśmy jednak, że warto nawet w tak skromnej formie przybliżyć postać nestora polskiej palestry osobom, które na bieżąco nie śledziły jego długiej, a jakże prostej drogi życia, na której podjętym w młodości ideałom i zasadom był wierny do samego końca.
Relacja z Ostatniego Pożegnania Adam Strzembosza wraz z galerią zdjęć z mszy żałobnej na Kamionku oraz z Cmentarza Powązkowskiego pod linkiem:
PowiemPolsce.pl
16.10.2025 / 18:37
