Jeden z największych twórców polskiego romantyzmu, zaliczany wraz z Adamem Mickiewiczem, Juliuszem Słowackim i Cyprianem Kamilem Norwidem do grona tzw. czterech wieszczów literatury polskiej XIX w.
![](https://adm.powiempolsce.pl/media/filer_public_thumbnails/filer_public/c9/dd/c9dd45ab-5624-4515-8552-44c7e3899622/ary_scheffer_portet_zygmunta_krasinskiego_1850_fot_mn.jpg__523.0x650.0_q85_box-0%2C0%2C523%2C650_detail_subsampling-2.jpg)
Pochodził z magnackiej rodziny Krasińskich, właścicieli dóbr w Opinogórze. Urodził się 19 lutego 1812 r. w Paryżu. Przez całe życie pozostawał pod wpływem ojca, generała w czasie wojen napoleońskich, a potem lojalnego poddanego rosyjskiego cara. Ojciec kształtował jego poglądy polityczne oraz ingerował w wybory osobiste. Krasiński studiował prawo w Warszawie, jednak przerwał edukację z powodu ostracyzmu po odmowie udziału w manifestacji patriotycznej. Edukację kontynuował w Genewie.
W 1830 r. poznał Adama Mickiewicza, którego poglądy i twórczość znalazły odzwierciedlenie w późniejszych tekstach Krasińskiego. Wskutek zakazu ojca nie wziął udziału w powstaniu listopadowym (1830-1831), nie uległ mu jednak w sprawie rozpoczęcia kariery dyplomatycznej podczas pobytu na dworze carskim w Petersburgu. Dużo podróżował między Opinogórą, Francją i Włochami. W 1836 r. poznał i zaprzyjaźnił się w Rzymie z Juliuszem Słowackim.
W Warszawie podczas studiów podejmował pierwsze próby literackie, jednak jego najważniejsze dzieła powstały poza granicami kraju. W 1835 r. ukazała się „Nie-Boska komedia”, a rok później „Irydion”. W obu dramatach demaskował mity romantyczne, poddał ocenie kult poety i poezji, pokazał rewolucję jako siłę niszczącą, nawiązywał do sytuacji politycznej Polski i przedstawił apologię męczeństwa dla zbawienia.
Twórczość Krasińskiego zarówno prozatorska, jak i poetycka wzbudzała zainteresowanie i polemiki. Z czasem w jego utworach historyczny fatalizm zastąpiony został przez mesjanizm i przeświadczenie o boskiej opiece nad światem i dziejami (prowidencjalizm chrześcijański). „Nie-Boskiej komedii” wiele uwagi poświęcił Mickiewicz w wykładach o literaturach słowiańskich, i choć nie w pełni podzielał poglądy Krasińskiego, uznał dzieło za jeden z najlepszych dramatów romantycznych. Echem literackiego sporu ze Słowackim, dotyczącego mesjanizmu narodowo-klasowego, są natomiast sformułowania, które przeszły do języka potocznego, jak „z szlachtą polską polski lud” czy „Duch – wieczny rewolucjonista”.
Zygmunt Krasiński zmarł 23 lutego 1859 r. w Paryżu, został jednak pochowany w Opinogórze, gdzie w neogotyckim pałacu działa obecnie Muzeum Romantyzmu.