Urodzony w Bielsku por. Franciszek Majewski był żołnierzem Wojska Polskiego w 1939 r., odznaczonym Krzyżem Walecznych. W czasie II wojny światowej należał do AK, a po jej zakończeniu działał w strukturach niepodległościowego podziemia antykomunistycznego, w Ruchu Oporu AK i w 11. Grupie Operacyjnej Narodowych Sił Zbrojnych (NSZ).

Na tablicy pamiątkowej poświęconej por. Majewskiemu, odsłoniętej w jego rodzinnym mieście w 2013 r., przy której Karol Nawrocki złożył wiązankę kwiatów, widnieją słowa poety Zbigniewa Herberta: „nie dajmy zginąć poległym”. W uroczystości uczestniczyli przedstawiciele płockiego Stowarzyszenia Historycznego im. 11. Grupy Operacyjnej NSZ, pielęgnującego pamięć o Żołnierzach Wyklętych, z którymi prezydent przez chwilę rozmawiał.

Franciszek Majewski od 1938 r. był podoficerem zawodowym w 8. Płockim Pułku Artylerii Lekkiej im. króla Bolesława Krzywoustego. Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 r. brał udział w bitwie pod Mławą, gdzie został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Z uwagi na krytyczny stan zdrowia został zwolniony z obozu jenieckiego wiosną 1940 r. Po chorobie i rekonwalescencji rozpoczął działalność konspiracyjną, najpierw w Polskiej Organizacji Zbrojnej, a od 1942 r. w AK. W 1945 r. został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po wkroczeniu do Polski wojsk radzieckich Majewski wszedł w skład Ruchu Oporu AK. W 1946 r. został awansowany do stopnia porucznika. Rok później dowodził akcją we wsi Chudzynek, w czasie której - jak podaje Stowarzyszenie Historyczne im. 11. Grupy Operacyjnej NSZ - zabito Władysława Rypińskiego ps. Rypa, dowódcę jednego z najbardziej okrutnych „szwadronów śmierci” PPR, skrytobójczo mordujących byłych żołnierzy AK i członków PSL, który „miał na swoim koncie kilkadziesiąt ofiar”. W tym samym 1947 r. podporządkował swój oddział 11. Grupie Operacyjnej NSZ. Podlegały mu patrole bojowe, które przeprowadziły kilkadziesiąt akcji zbrojnych.

26 września 1948 r. w Węgrzynowie pod Sierpcem - obecnie woj. mazowieckie - w zabudowaniach swej narzeczonej Jadwigi Banaszkiewicz, por. Majewski otoczony przez grupę operacyjną UB, MO i KBW, po sześciu godzinach walki, nie chcąc się poddać, popełnił samobójstwo. Miejsce, gdzie został pochowany, nie jest dotąd znane.

11. Grupa Operacyjna NSZ była najliczniejszą, liczącą około 250 żołnierzy, a także najlepiej zorganizowaną strukturą podziemia niepodległościowego na Mazowszu płockim. Działała w latach 1946-1949 w powiatach: płockim, płońskim, rypińskim i sierpeckim oraz w części powiatów mławskiego i lipnowskiego.

W 2019 r. Stowarzyszenie Historyczne im. 11. Grupy Operacyjnej NSZ wydało książkę „Działalność oddziału Franciszka Majewskiego +Słonego+ w latach 1947-1949”. Autorem opracowania, które powstało w oparciu o materiały archiwalne, jest Paweł Felczak, historyk, nauczyciel tego przedmiotu w Liceum Ogólnokształcącym im. Władysława Jagiełły w Płocku, zarazem prezes Stowarzyszenia upamiętniającego Żołnierzy Wyklętych.

Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych został ustanowiony przez Sejm w 2011 r. Obchodzony jest każdego roku 1 marca, przypominając, że tego dnia w 1951 r. w więzieniu na warszawskim Mokotowie, po pokazowym procesie, rozstrzelanych zostało siedmiu członków IV Zarządu Głównego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, w tym kierujący organizacją ppłk Łukasz Ciepliński (1913-1951) ps. Pług. W tym roku mija 75. lat od tego wydarzenia.

Działające od września 1945 r. do przełomu 1947 i 1948 r. Zrzeszenie „Wolność i Niezawisłość” było największą zakonspirowaną organizacją antykomunistyczną, działającą w Polsce po II wojnie światowej. Według szacunków, liczyła ona ponad 30 tys. członków. (PAP)

mb/ par/