W nekrologu opublikowanym na łamach „Gazety Wyborczej” rodzina „z głębokim smutkiem zawiadomiła o śmierci śp. Andrzeja Olechowskiego - doktora ekonomii i polityka”.

Msza pogrzebowa będzie odprawiona w kościele św. Anny w Wilanowie, w środę 6 maja 2026 roku, o godzinie 14. Rodzina prosi, aby zamiast kwiatów, wspierać finansowo Fundację Kapucyńską. W nekrologu podano numer konta: 96 1030 0019 0109 8530 0030 6564.

Andrzej Olechowski urodził się 9 września 1947 w Krakowie. W 1992 r. był ministrem finansów w rządzie Jana Olszewskiego, a w latach 1993–1995 ministrem spraw zagranicznych w rządzie Waldemara Pawlaka. To właśnie on w kwietniu 1994 składał oficjalny wniosek o przyjęcie Polski do Unii Europejskiej. Olechowski to także jeden z „trzech tenorów” - obok Macieja Płażyńskiego i Donalda Tuska - którzy w 2001 r. zakładali Platformę Obywatelską. W 2000 i 2010 r. kandydował na urząd prezydenta RP.

W 1973 roku ukończył Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie (obecnie SGH); w 1979 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. Na początku lat 70. pracował jako didżej w programie III Polskiego Radia. Jako jeden z pierwszych prowadził w Polskim Radiu programy emitowane „na żywo”. W 1980 roku zapisał się do NSZZ „Solidarność”.

Olechowski w 1985 roku podjął pracę w Banku Światowym w Waszyngtonie. Po powrocie do Polski w 1987 roku był doradcą prezesa NBP oraz dyrektorem Biura ds. Współpracy z Bankiem Światowym. W lutym 1992 roku Olechowski objął funkcję ministra finansów w rządzie Jana Olszewskiego. Podał się do dymisji w maju, gdy Sejm nie odrzucił orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o waloryzacji płac dla sfery budżetowej.

Od sierpnia 1992 roku Olechowski był doradcą prezydenta Lecha Wałęsy ds. gospodarczych oraz członkiem Rady ds. Rozwoju Gospodarczego przy Prezydencie RP. W październiku 1993 roku został ministrem spraw zagranicznych w rządzie Waldemara Pawlaka. To właśnie Olechowski w kwietniu 1994 roku składał oficjalny wniosek o przyjęcie Polski do Unii Europejskiej.

27 października 1994 roku - w związku z ujawnieniem przez ministra sprawiedliwości Włodzimierza Cimoszewicza w ramach prowadzonej przez niego akcji „czyste ręce” listy urzędników państwowych zasiadających w radach nadzorczych spółek - Olechowski podał się do dymisji z funkcji szefa MSZ. Jednocześnie zawiesił ją do czasu, gdy wątpliwości prawne rozstrzygnie Trybunał Konstytucyjny.

W połowie stycznia 1995 roku TK stwierdził, że urzędnicy pobierający kilka wynagrodzeń nieświadomie łamali prawo. Olechowski uznał się za oczyszczonego z zarzutów, ale jednocześnie ponowił podanie się do dymisji. Jako przyczynę przedstawił brak zgody na realizowaną przez koalicję SLD-PSL politykę zagraniczną. Krótko po jego odejściu upadł rząd Waldemara Pawlaka.

W wyborach prezydenckich w 2000 roku brał udział jako kandydat; zdobył drugie miejsce po Aleksandrze Kwaśniewskim, który zwyciężył w pierwszej turze.

W styczniu 2001 r. powołano do życia Platformę Obywatelską, na czele której stanął Olechowski wspólnie z Maciejem Płażyńskim i Donaldem Tuskiem, który opuścił Unię Wolności.

W 2002 roku Olechowski kandydował na prezydenta Warszawy, uzyskując 13,47 proc., wyprzedzili go Lech Kaczyński i Marek Balicki. Po tej porażce stopniowo wycofywał się z życia politycznego. Olechowski decyzję o wystąpieniu z PO ogłosił 2 lipca 2009 roku. 21 grudnia 2009 r. zadeklarował zamiar startu w wyborach prezydenckich jako kandydat niezależny. Olechowskiego w wyborach poparło wówczas 1,44 proc. Polaków.

Wykładał m.in. na Uniwersytecie Jagiellońskim, Akademii Teologii Katolickiej oraz Collegium Civitas. Jest autorem publikacji z zakresu gospodarki i polityki zagranicznej. Został wyróżniony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. (PAP)

kos/ rbk/